Vaders !

Het was een "vader-weekend" dit weekend. Nee, niet gepland en geen weekend van club of kerkgemeente. Meer een weekend van spullen van je overleden vader krijgen en daardoor terug denken in de tijd. Dingen die hij leuk vond om te doen, of waar hij trots op was gedaan te hebben. Vergelijkend met mijn eigen leven heb ik toch wel redelijk dezelfde dingen gedaan eigenlijk. Toeval? Een zoon kijkt op naar zijn vader. Probeert te doen wat zijn vader doet, dus echt vreemd is het niet.

Later een serie gezien over een vader-zoon weekend ergens in het buitenland. Daar komt dan de opmerking langs dat je als vader je kind zijn of haar identiteit geeft. Een kind wil van zijn vader horen dat hij van hen houd, dat ze goed zijn zoals ze zijn en zich niet hoeven te bewijzen. De kans dat kinderen bij het uitblijven van deze dingen buiten het gezin naar bevestiging gaan zoeken, zoeken naar een identiteit, is groot. Iedereen met een leuk verhaal kan er dan zijn of haar voordeel mee doen en dat is vaak niet ten gunste van het kind.

Terugkijkend op mijn eigen leven kom je dan tot bepaalde conclusies. Tegelijk houd je je eigen relatie met je eigen kinderen nu tegen het licht en kom je tot de ontdekking dat ook jij steken laat liggen. Tijd om serieus daarnaar te gaan kijken en er ook wat mee te gaan doen natuurlijk. Niemand is perfect dat weet ik ook wel. En toch is het soms niet zo moeilijk om door een kleine verandering een groot effect te bereiken.

Tijd om er een strijdplan van te gaan maken.....

Geveinsde veiligheid

Soms is de identiteit van een kerk ver te zoeken.
Soms vraag ik me af of een kerk zelf nog weet waar ze voor staan.
Te vaak worden onschuldige kinderen vaak nog slachtoffer van de ideeën van volwassenen.

En waar moet je naar toe als je het gevoel hebt dat de grote mensen voorbijgaan aan wat Jezus gezegd heeft? Was het immers niet Jezus die de discipelen op hun kop gaf omdat ze de kinderen bij Hem weg wilden houden? Was het niet Jezus die zei dat wij volwassenen als een kind moeten zijn om het koninkrijk van God binnen te kunnen gaan? Waarom laten we dan de zielige behoeften van een volwassene prefereren boven het gevoel van veiligheid en geborgenheid van een kind?

De kerk hoort een plaats van rust, geborgenheid en veiligheid te zijn. Niet een plek waar je angstig over je schouder moet kijken......