"God is niet voor mij"

'God is niet voor mij '

Mensen hebben soms rare ideeën. De één vindt dat hij veel meer is dan welk ander mens ook, de ander juist het omgekeerde. En daar tussen heb je allerlei gradaties zitten nog. Waarom mensen  dat soort dingen denken is al een mooi verhaal op zich, maar daar wilde ik nu niet al te diep op ingaan. Wel heeft het te maken met waar je je eigen identiteit vandaan haalt. Haal je die uit wat je bezit? Of uit wat je bereikt hebt?

Er zijn ook mensen die tevreden zijn met wat ze zijn en doen. Wat is nu een goede manier om op een plek van rust te komen voor jezelf? Om van de drang en druk van het presteren af te komen. Om je elke dag opnieuw te moeten bewijzen?

Ik vond in de Bijbel een stukje wat mij hier aan deed denken. 

"14 Omdat die kinderen mensen zijn van vlees en bloed, is de Zoon een mens geworden als zij om door zijn dood definitief af te rekenen met de heerser over de dood, de duivel, 15 en zo allen te bevrijden die slaaf waren van hun levenslange angst voor de dood. 16 Het moge duidelijk zijn: hij is niet begaan met het lot van engelen, hij is begaan met het lot van de nakomelingen van Abraham. 17 Daarom moest hij in alles gelijk worden aan zijn broeders en zusters; alleen dan zou hij in aangelegenheden tussen God en zijn volk een barmhartige en betrouwbare hogepriester zijn, die verzoening bewerkt voor hun zonden. 18 Juist omdat hij zelf op de proef werd gesteld en het lijden volbracht heeft, kan hij ieder die beproefd wordt bijstaan." (Hebreeën 2:14-18)

We weten allemaal wat Jezus gedaan heeft, en ook waarom Hij door Zijn Vader naar de aarde gestuurd is. Maar realiseren we ons ook dat Jezus, als Zoon van God, niet bezig was met 'goddelijke' zaken? Dat Hij, zoals in vers 16 staat "begaan is met het lot van de nakomelingen van Abraham." Ook nu Jezus bij Zijn Vader is, is Hij begaan met de nakomelingen van Abraham. Dat lezen we in vers 17. En vers 17 is een belangrijk vers in dit gedeelte. Dat gaan we eens verder bekijken.

Daarom moest hij in alles gelijk worden aan zijn broeders en zusters; alleen dan zou hij in aangelegenheden tussen God en zijn volk een barmhartige en betrouwbare hogepriester zijn, die verzoening bewerkt voor hun zonden.

Jezus moest gelijk worden aan Zijn broeders en zusters. Wie zijn dan Zijn broeders en zusters?

Als we even terug gaan in hoofdstuk 2, dan zien we in vers 11 het antwoord staan: "Hij die heiligt en zij die geheiligd worden hebben een en dezelfde oorsprong, en daarom schaamt hij zich er niet voor hen zijn broeders en zusters te noemen". Wij mensen zijn Zijn broeders en zusters. En wij mensen maken nogal wat mee in ons leven. Om gelijk aan ons te zijn, heeft Jezus ook veel mee moeten maken. Jezus is op die manier, een beetje plat gezegd, 'ervaringsdeskundige' geworden van ons mensen. Als Hij nu onze zaak behartigd bij God de Vader, dan kan Hij uit ervaring spreken en op die manier genade bepleiten bij God. Nogmaals het is misschien een beetje plat gezegd, maar het helpt misschien om het te begrijpen.

In vers 18 staat verder nog dat doordat Jezus die beproevingen heeft moeten doorstaan, Hij ook mensen die hetzelfde meemaken, bij kan staan en kan helpen. 

Wat een geweldige boodschap eigenlijk! Is God niet voor jou? Jazeker wel! Hij is er voor iedereen!  Hij heeft Zijn Zoon mens gemaakt om zij aan zij met ons te lopen. Wat Jezus hier op aarde heeft meegemaakt, kunnen weinig mensen zich voorstellen. Wat narigheid betreft, overstijgt Hij ons allemaal denk ik. En toch bleef Hij trouw aan Zijn Vader. Wat een voorbeeld.

Veroordelen

'Ik heb bijna nooit iets fout gedaan', zegt men

Waarom zijn wij mensen toch zo snel om anderen te veroordelen? Is het misschien zodat we dan onze eigen fouten minder snel zien? Of er in elk geval de aandacht vanaf kunnen leiden? Ik ken niemand die géén fouten heeft gemaakt. Tenminste, niemand die menselijk was. En dan hoor ik nu al mensen denken, dat datgene wat zij gedaan hebben, lang niet zo erg is als wat een ander gedaan heeft.
Nee natuurlijk niet. Een ander heeft het altijd slechter gedaan. De buurvrouw is gescheiden en hertrouwd, en zelf heb je alleen maar een keertje naar de overbuurman gekeken, die je best wel een lekkere vent vind trouwens. Maar dat van de buurvrouw is erger! Is dat zo?

Wij beconcurreren elkaar bijna het vagevuur in. We proberen ons beter voor te doen dan we eigenlijk zijn. In onze ogen 'kleine' dingen verzwijgen we of praten we goed. Zijn we dan niet met misleiding bezig? Met liegen? Met ontkennen? Misschien is het zelfs hoogmoed te noemen? En zijn we dan nog steeds onschuldig?

Dit keer zet ik hier geen Bijbelteksten bij. Volgens mij kennen we die allemaal wel. En ook in ons hart weten we dat we het allemaal doen, ikzelf niet uitgezonderd. Misschien eens tijd voor een beetje zelfreflectie?

Misschien is het tijd om elkaar een troostende schouder te bieden, een ondersteunende arm om een ander heen in plaats van een oorvijg of een klap in de nek. We horen één familie te zijn. Natuurlijk heeft elke familie zijn positieve en negatieve kanten, maar juist familie helpt elkaar daar bij. En dan bedoel ik niet van de wal in de sloot.

Wees voor elkaar een helpende hand, een ruggensteun.
Wees één in Christus!