Bemoediging

Brief van Apostel Paulus aan Timotheüs. (Geestelijk kind van Paulus)

In deze brief vielen mij een aantal dingen op.

Vers 6:
Daarom dring ik erop aan dat je de gave van God, die je ontving toen ik je de handen oplegde, zult ontwikkelen.

Kreeg Timotheüs zijn gave pas toen Paulus hem de handen oplegde? God geeft iedereen toch vanaf zijn geboorte al talenten en gaven mee? Of worden die gaven 'vrij gezet' en 'geactiveerd' met het handen opleggen? Of is het 'handen opleggen' niet meer van deze tijd?

God heeft mij aangesteld als apostel en leraar om zijn boodschap te verkondigen. (vers 11)

Hier geeft Paulus aan dat hij meerdere bedieningen behartigd. Hij is apostel, alsook leraar. Hij start dus een gemeente daar waar God wil dat hij dat doet, én hij onderwijst de mensen in het Woord van God. Daarnaast is het noodzakelijk om, Timotheüs in dit geval, op te leiden zodat hij de taken van Paulus over kan nemen als Paulus weer verder moet. Of niet in staat is om zijn taken uit te voeren. Zoals op het moment dat hij deze brief schreef, en in de gevangenis zat.
Hij bemoedigd Timotheüs om juist dat te vertellen wat hem geleerd is, en ook niet te ontkennen dat hij een vriend van Paulus is, ook al zit hij nu in de gevangenis. Schaam je er niet voor, zegt Paulus.

Vers 13 en 14:
Houd vast aan de waarheden die ik je geleerd heb, de waarheden over het geloof en de liefde die Christus Jezus geeft.  Waak over de schat die de Heilige Geest die in ons woont, ons heeft gegeven.

Als waarheden geeft Paulus hier geloof en liefde. Hij noemt het zelfs de schat van de Heilige Geest. En die Heilige Geest woont al in ons. Daar kun je ten alle tijden op terug vallen, en nieuwe inspiratie uit halen. Als je er maar voor open staat.

Leef in geloof, handel uit liefde

Handoplegging

Door omstandigheden zit ik op dit moment thuis met rugklachten.
Hierdoor heb ik tijd om over dingen na te denken. Bijvoorbeeld over ziek zijn. En over wat God heeft gezegd en gedaan over en tegen ziekte. Was het niet één van de basisregels van het geloof om mensen te genezen? Zijn wij christenen niet geroepen om anderen te genezen? Laten we eens gaan kijken naar wat in het algemeen beschouwd wordt als basis van het geloof. Hebreeën 6: 1-2. Hier worden 6 basisregels ingesteld, te weten: 

1. Bekering van dode werken
2. Geloof in God
3. Een leer van dopen
4. Oplegging van handen
5. Opstanding uit de doden
6. Eeuwig oordeel

Het gaat mij in dit geval even over punt 4, oplegging van handen. 

Ondanks wat veel mensen denken, is het dus inderdaad christelijk en zelfs een opdracht van Jezus. Lees Markus 16:17-18 maar eens door. Van de vijf aangegeven tekenen die Jezus aan Zijn discipelen meegeeft, is er één die gaat als volgt: "In Mijn naam....op zieken zullen zij de handen leggen en zij zullen gezond worden."

Jezus geeft hier dus zélf aan dat wij de zieken de handen op moeten leggen en in Zijn naam genezing uit mogen spreken over hen.

In Jacobus 5:14-15 wordt er gesproken dat een zieke eerst de ouderlingen van de gemeente bij zich moet roepen om voor zich te laten bidden. Inderdaad, als éérste! Natuurlijk mogen we naar een arts gaan, maar volgens de bijbel moeten we dus eerst onze ouderlingen raadplegen voor genezing. Doe je dat niet dan ben je dus ongehoorzaam aan de wil van God.... Ik moet heel eerlijk bekennen dat ook ik dat niet als eerste gedaan heb met mijn rug. Sterker nog, volgens mij zwijgen een heleboel kerken over deze opdracht. Als iemand aan 'handoplegging' doet is dat zelfs vaak heidens! Toch? Dus niet, het is maar zo bijbels als het maar kan zijn. Handoplegging in de naam van Jezus, met het volledige rotsvaste geloof dat Hij mensen kan genezen, doet mensen genezen. Niet diegene die de handen oplegt geneest, maar Jezus geneest. 

En handoplegging doen we eigenlijk stiekem al regelmatig. Denk maar eens aan het feit als je zelf bijvoorbeeld hoofdpijn hebt. Wat doe je met je handen? Je legt ze op je hoofd en je zegt er zelfs vaak bij dat de pijn weg moet gaan. Hetzelfde als je gevallen bent en een zere plek op je knie hebt. De mens legt van nature zijn handen op die plekken die pijn doen. Is dat toeval? Of een dieper bewustzijn dat wij allemaal door Jezus Christus kunnen genezen? 

Het opleggen van handen is echter niet alleen voor genezing van het lichaam. 

Het is ook een sterk hulpmiddel voor hen die de doop in de Heilige Geest zoeken.

In Handelingen 8:18 staat: ...dat de Heilige Geest gegeven werd door middel van de handoplegging van de apostelen...

Er staan meerdere voorbeelden in Handelingen 2,8,9,10 en 19.

Als laatste werd de handen opgelegd door de leiders van de gemeente alvorens men apostelen uitzond. Op deze manier werd er kracht en genade over hen uit gebeden. Dit kan trouwens een mooie nieuwe discussie zijn over het al dan niet aanwezig zijn van apostelen in deze tijd. Zendelingen zijn in principe apostelen. Uitgezonden om Gods werk te doen. In Handelingen 14 worden Paulus en Barnabas apostelen genoemd,  terwijl zijn niet zijn aangesteld tijdens het op aarde zijn van Jezus. Het is dus geen verplichting om in levende lijve aangewezen te zijn door Christus als apostel. Ook in deze tijd kan men aangewezen worden door Jezus als apostel. Maar dat is een andere discussie.

Handoplegging is dus een bijbelse opdracht voor ons mensen. Voor ons allemaal inderdaad. Elke gelovige kan een zieke de handen opleggen en bidden voor genezing in de naam van Jezus Christus. Laten wij allemaal opstaan in geloof en dit uit gaan voeren. Laat ons de zieken uit naam van Jezus genezen en zo de werken en wonderen weer duidelijk zichtbaar maken op deze wereld.

Amen

Crisis?

Toen ik Haggaï  aan het lezen was, kwam mij de situatie die daar beschreven wordt heel bekend voor.

Het volk is bezig Jeruzalem te herbouwen. De huizen maar ook de tempel moeten gerenoveerd worden. Maar de mensen vinden vooral het bouwen van de tempel te veel tijd kosten. Ze moeten tenslotte ook hun eigen huizen doen! Dat gaat voor hen voor. De tempel komt later wel. Als eerst hun eigen hachje maar gered is.

Kennen we dat? Ik wel. Hoe vaak gaan we niet ergens mee bezig en stoppen we er weer mee omdat we dan toch eerst iets voor onszelf moeten doen? Dan laat ik ook vaak datgene waar ik mee bezig was liggen, en ga beginnen met datgene waarvan ik vind dat het eerst gedaan moet worden.

God zag dat ook bij Zijn volk gebeuren. Aan de tempel werd niet meer gewerkt. God sprak via Haggaï tot de mensen: "Waarom zegt u dat het nog geen tijd is om de tempel het herbouwen? En is het dan wel tijd om in uw luxe woningen te wonen terwijl Mijn tempel in puin ligt?". Het resultaat hiervan was dat God de mensen al een tijdje wilde laten inzien dat ze verkeerd bezig waren. In vers 5 tot 11 staat omschreven wat er in die tijd allemaal aan de hand was. Oogsten vielen tegen door droogte, er was eten maar niet in overvloed. Mensen leken hun inkomen als water uit te geven.

Ook dat kwam mij bekend voor. Je bent op een gegeven moment zo druk voor jezelf bezig en toch lijkt er geen schot in de zaak te komen. Er blijven gebreken opduiken waar je je weer mee bezig moet houden. Er lijkt geen einde aan te komen. En omdat het iets is van jezelf, wil je het toch af hebben. Maar al die tegenslagen met dat project, zou dat ook een teken van God kunnen zijn dat je eigenlijk ergens anders mee bezig moet? Maar je blijft volharden in iets waarvan je eigenlijk al weet dat het je niet gaat lukken. Tenminste, zo zie ik het voor me. Maar ik denk dat we ons er allemaal wel iets bij voor kunnen stellen.

Na de waarschuwing van God begonnen de mensen Hem weer te aanbidden. Men ging weer aan de tempel werken. Toch ging het niet van harte. De mensen waren bang dat de tempel lang niet zo mooi zou worden als het geweest was. Maar God stak ze een hart onder de riem en zei: "...laat u niet ontmoedigen en ga aan de slag, want Ik ben met u" (Haggaï 2:5). En vervolgens de belofte dat "de heerlijkheid van deze tempel veel groter zal zijn dan van de vorige tempel" (vers 10).
Na drie maanden hadden ze de fundering klaar en God zegende vanaf dat moment het volk. De oogsten waren weer goed. En dat terwijl de eigenlijke bouw nog niet eens begonnen was. De instelling van de mensen was dusdanig veranderd dat ze nu inzagen wat het belang van de tempel was. Niet alleen voor God, maar ook voor het sociale leven van de mensen zelf.

Laten we dit verhaal eens in een ander licht zetten.
De wereld verkeerd in crisis op dit moment. Steeds meer mensen komen in de problemen. Financieel of op welke manier dan ook. Er komen steeds meer berichten in het journaal over oorlog, aanslagen, honger, geweld op straat of op de sportvelden. Klinkt mij als een vervallen tempel in de oren. De muren staan op instorten. Het wachten is alleen nog op de genadeklap. De mensen zijn teveel met zichzelf bezig. We zien de signalen niet die God ons geeft, ook in deze tijd. En als we ze zien geloven we het niet en gebruiken het juist als excuus om ons nóg meer met onze eigen zaken bezig te houden. Ook onze 'oogst' wordt op deze manier gehalveerd. Ook wij worden geroepen om als eerste te zorgen voor de tempel. Gods belofte is dat als wij dat eenmaal gedaan hebben, er een overvloedige oogst zal zijn.

Al hebben we nog geen rotsvast geloof, we kunnen in elk geval beginnen met het fundament van de tempel te herstellen. Zoals God de mensen in Jeruzalem zegende nadat ze met het fundament begonnen waren, zo zegent Hij ook ons als we laten zien dat we weer weten waar de prioriteit ligt !

Liefdevolle Vader

Wat stellen wij ons voor als we het hebben over een liefdevolle vader?
Een vader die goed voor zijn kinderen zorgt. Een nette baan heeft en daardoor het huishouden van geld kan voorzien. Een vader die zo af en toe eens met de buurman gaat praten dat hij je bal terug moet geven, het kan nu eenmaal gebeuren dat je hem over de schutting schiet toch? Of een vader die voor de zoveelste keer je band plakt en de ketting weer op je fiets legt. Je vader laat je dingen zien en leert je de kneepjes van het leven. Allemaal voorbeelden van dingen die een liefdevolle vader doet.

In de meer extreme voorbeelden kunnen we denken aan een grote brand in een flatgebouw.
Heel gezin opgesloten door het vuur. Vader red kind, overlijd zelf aan zijn verwondingen. "Wow", denken we dan. "Dat is nog eens iets. Ik weet niet of ik dat zou kunnen". Een ander zegt juist dat het juist het enige is wat je kunt doen als ouder zijnde. Feit blijft dat het een opofferende daad van liefde is.

Een mooie spreuk die ik pas las is deze: "Ik ben niet perfect, maar Jezus vond dat ik het waard was om voor te sterven". Hier kunnen we ook niet anders op zeggen dan "WOW!". Inderdaad, een zelf-opofferende daad van liefde.

Uit ervaring kan ik je zeggen dat God een liefdevolle Vader is. Hij zorgt er inderdaad voor dat je niets te kort komt. In de Bijbel zijn voorbeelden genoeg te vinden van de vaderliefde van God voor de mensen.
Het begint al in Genesis 3:8 waarin staat dat Adam God door de hof hoorde lopen. Stel je voor, Adam en God lopen samen door de hof van Eden, te wandelen en te genieten van de mooie ongerepte natuur als Vader en zoon.

God houd van mensen. Hij heeft ons een eigen keuze gegeven. Een keus om wel of niet van de boom van goed en kwaad te eten. De mens koos ervoor om het wel te doen. Dat was het begin van vele discussies die we tegenwoordig nog voeren. Wie hoort die opmerkingen nu niet? "Als er een God is, waarom is er dan zoveel oorlog?" Omdat de mens ervoor kiest. Wij hebben een keuze. Als we ervoor kiezen om te leven zoals Jezus deed, dan kun je gewoon niet voor oorlog kiezen. Dan kun je het niet over je hart krijgen om een medemens pijn te doen. Je legt hem liever de hand op om te genezen ! Dat was wat God zou doen. Bij Hem vind je genezing, geborgenheid, vergeving, maar ook leiding. Je moet alleen zelf de keus maken om Zijn voorbeeld te volgen.

Als je de keus maakt om Hem als Vader te zien, dan zul je merken dat je ook nu nog met Hem kunt praten. Dat deed Hij niet alleen met de grote profeten uit de Bijbel. Nee Hij spreekt nu nog.

Om nog even op het voorbeeld van het begin terug te komen, de brandende flat.
Een snel gestelde vraag (en misschien heb je die al gesteld) is natuurlijk: "Als er een God was dan had die vader toch niet hoeven kiezen tussen zijn leven of dat van zijn kind? Dan waren beiden toch gered?"
We zijn hier allemaal met een doel. Het doel van Jezus was de mensheid vertellen van het goede nieuws van God, mensen te onderwijzen in het geloof en anderen op te leiden om Zijn werk over te nemen als Hij er niet meer was.  Jezus wist wat er met Hem ging gebeuren. En toch liep Hij zijn levenspad helemaal uit.
Ik denk dat de meesten van ons dat niet gedaan hadden, als wij dezelfde kennis hadden gehad.
Die vader van de brand misschien ook niet. Maar instinctief probeer je datgene wat je het meest dierbaar is te redden. In dit voorbeeld zijn kind.

God juist offerde zijn enige Zoon om ons te redden! Een groter bewijs van liefde kan ik niet verzinnen.....