Liefde

24 januari 2016 zijn wij ingezegend als heilssoldaat binnen het Leger des Heils.
Een hele stap. Je doet nogal wat beloven namelijk. En dat is in deze tijden van zelfredzaamheid en alles zelf beter weten niet altijd makkelijk om vol te houden. Het geloven en vertrouwen in de liefde van God de Vader voor elk van ons. Hoe moeilijk is dat niet te begrijpen als je het vergelijkt met vaders die we hier op deze aarde zien. Hoeveel van die vaders tonen juist geen liefde, of weten niet hoe ze het moeten tonen.

De tekst die we gebruikt hebben is dezelfde als onze trouwtekst, wat uitgebreid met de daaropvolgende teksten:

Vrienden, laten wij elkaar liefhebben want de liefde komt van God. Wie liefheeft, is uit God geboren en kent God. Maar wie niet liefheeft, kent God niet, want God is Zelf liefde. God heeft ons laten zien hoe groot zijn liefde voor ons is, door zijn enige Zoon de wereld in te sturen. Door Hem wilde God ons nieuw leven geven. De liefde waarover het hier gaat, is niet onze liefde voor God, maar zijn liefde voor ons. Daarom stuurde Hij zijn Zoon, die de straf voor onze zonden op Zich heeft genomen om de verhouding tussen God en ons weer goed te maken.

1 Johannes 4:7-10

Niemand uitgezonderd, laten we elkaar liefhebben want God heeft ons als eerste liefgehad. En als God iemand lief heeft, wie zijn wij dan om dat in twijfel te trekken? Soms vergt het inderdaad offers om iemand lief te hebben. Denk hierbij aan een huwelijk. Je kunt iemand niet veranderen, je moet er samen uit zien te komen en concessies maken. Kijk naar een vriendschap. Bijna elke vriend heeft wel een eigenschap die je liever niet had gezien. En zo heb je zelf ook wel trekjes waar een ander zich aan stoort. Moeten we elkaar daarop afrekenen? Nee, leer ermee om te gaan en hou van elkaar. God heeft Zijn Zoon gegeven omdat Hij zoveel van ons houdt dat Hij wél onze tekortkomingen wil vergeven. Zullen wij dan onze eigengereide ideeën aan de kant kunnen zetten? Kunnen wij dan onze eigen trots of hoogmoed trotseren om de ander genegenheid te tonen?

Heb elkaar lief, toon wat begrip en oefen geduld. Niet alleen de wereld wordt er wat beter door, ook je eigen leven zal meer in rustig vaarwater komen.


H.S.

De reis

Vandaag weer een mooie eredienst gehad. Het onderwerp was "de reis". De levensreis die we allemaal maken van de wieg tot het graf zeg maar.

Een vergelijking die bij mij naar boven kwam drijven heeft te maken met mijn verleden bij defensie. Als je dan een bepaalde route moest lopen, dan zat er ook wel eens een 'doorsteek' bij. Dit betekend eigenlijk niet meer dan met een zo recht mogelijke lijn naar een doel lopen. Dus dwars door het bos, door sloten, prikkelstruiken of wat voor obstakel dan ook. Niets mag of kan je van de route afhouden. De kleinste afwijking kan zorgen voor een groot verschil met waar je uitkomt. In het ergste geval scheelt dat kilometers.

Is zo het leven ook niet? We beginnen op een punt en we horen op een ander punt te eindigen. Het smalle pad wat we daarbij volgen kan vol staan met doorns, distels, heuvels, kuilen en noem maar op wat je tegen kunt komen onderweg. De kunst is om je dan niet af te laten leiden en ondanks alles je weg te vervolgen. Ook al levert dat een verzwikte enkel op. Of diepe schrammen en schaafwonden van de dorens. Misschien moet je zelfs wel heel hoog over een obstakel heen springen, terwijl eromheen lopen misschien veel makkelijker is. Toch wordt er dan gevraagd om door te lopen en niet af te dwalen. Hou het doel voor ogen en wijk niet af !

Een moeilijke taak

Maar niemand luistert....

Heb jij soms ook het gevoel dat je iemand iets zegt voor zijn of haar bestwil en dat die persoon dat niet naar je wil luisteren? Dat kan best ontmoedigend zijn. Sterker nog, het kan zelfs kwetsend zijn. Je hebt immers toch het beste met die persoon voor? Of is het ook afhankelijk van hoe de boodschap gebracht wordt?

Zelf hebben wij het niet breed. Stel ik heb het gevoel dat ik iemand moet waarschuwen voor de manier waarop hij met zijn geld omgaat, zou die boodschap overkomen nu ik zelf in de schulden zit? 

Stel ik zeg tegen iemand dat hij zijn vrienden moet vergeven, terwijl ik zelf helemaal geen vrienden heb, komt die boodschap dan over denk je?

Hoe moeilijk kan het zijn om een goed bedoelde boodschap aan iemand over te brengen. Hoe je probeert om de opdracht die je van God gekregen hebt uit te voeren, maar iedereen die je een boodschap moet geven, weigert om te luisteren. Het evangelie verkondigen op straat, terwijl iedereen die je voorbij loopt snel even de andere kant op kijkt. Alles om je maar duidelijk te maken dat ze er niets van willen horen. 

Dit is in het kort gezegd een beetje het leven van Jeremia. Een kleine honderd jaar eerder had Jesaja dezelfde uitdaging. Een boodschap van God brengen. Vervolgens wil niemand meer iets van je weten, familie, vrienden, kennissen, kortom iedereen die je kent laten je links liggen. De regering luistert niet naar wat je zegt en blijft zijn eigen gang gaan. Je hebt er alles voor over om de ander te helpen, maar steeds opnieuw krijg je nul op je rekest. De aanhouder wint, zeggen we altijd. Jeremia heeft het 40 jaar geprobeerd. Jesaja zelfs 60 jaar. Luisterden de mensen? Nee, natuurlijk niet. 

In deze 'moderne' tijd, waarin we alles weten en niemand ons meer iets wijs kan maken, gebeurt hetzelfde nog steeds. Mensen weten het zelf allemaal beter. Waarom zou je een God nodig hebben? De mens kan alles zelf maken. We klonen schapen en zijn bezig met menselijke onderdelen te klonen. "handig voor als er iemand ziek is, dan kun je net als bij een auto er gewoon een nieuw onderdeel inzetten". Alles wel met het oog op straks zelf een compleet mens te maken. Wij mensen denken namelijk dat wij zelf die wijsheid hebben. Om van niets een mens te maken. Men verliest daarbij dan alleen wel uit het oog dat wij mensen altijd met íets moeten beginnen. En waar komt dat iets vandaan? 

Hoe reageren mensen als je over abortus begint? Hoe reageren mensen als je het over 'het oordeel' hebt? Hoe reageer je zelf als je iemand hierover ziet of hoort praten? Keer je dan ook snel je hoofd af? "Dat wil ik niet horen, het komt wel goed. Ik regel mijn eigen leven". 

Soms denk ik wel eens dat het geloof steeds meer op de achtergrond wordt gedrukt. Onze kinderen leren onwaarheden op school over de geschiedenis. Godsdienst wordt al lang niet meer gegeven. De bijbel verdwijnt uit de regeringskamers. "Zo waarlijk helpe mij God Almachtig" hoor je bijna niet meer tegenwoordig. Wel de woorden "Dat beloof ik". En we weten allemaal wat menselijke beloften waard zijn. Juist omdat we die beloften vaak niet na kunnen komen hebben we de hulp van God nodig. "Zo waarlijk helpe mij God Almachtig". 

Hoe graag we het ook willen, of hoe zeker we ook van onze zaak zijn, wij mensen maken nu eenmaal fouten. We kunnen het niet alleen. Echt niet.