Bruin, wit, zwart, rood, geel

 Kleuren

Hoe gaan we ermee om

Als pakketchauffeur heb ik elke dag te maken met kleuren. Veel pakketten hebben een 'standaard' verpakking zoals we die allemaal kennen, maar er komen steeds meer eigen creaties bij. Als chauffeur/bezorger van de pakketten ben ik het laatste stukje van de reis verantwoordelijk voor al die pakketten. Er wordt van mij verwacht dat ik met alle pakketten even zorgvuldig omga. Ongeacht de verpakking. Of er nu een bruin papier omzit of meer-kleurige feestverpakking, alles moet op dezelfde manier behandeld worden. Ik kan immers aan de verpakking niet zien wat erin zit? Meestal niet in elk geval. Een fiets is duidelijk, verpakking waarop staat wat erin moet zitten lijken ook duidelijk, al worden die ook wel hergebruikt om andere dingen te versturen. Kortom, de verpakking bied mij geen zekerheid over wat er in zou zitten. De inhoud kan anders zijn dan aan de buitenkant zou lijken te moeten zijn. 

Een kleine, lichtgewicht verpakking is makkelijk om te behandelen en af te leveren natuurlijk. Dat is geen probleem en gebeurt bijna achteloos. Een verpakking met wat meer inhoud moet al met meer aandacht behandeld worden. Je wilt immers niet dat het uit je handen valt en beschadigd. Een zware verpakking behoeft extra aandacht en misschien zelfs wel het gebruik van hulpmiddelen. Soms kun je het gewoon niet alleen en is er een steekwagen bijvoorbeeld nodig om het pakket naar zijn bestemming te krijgen.

Wat als we dit eens gaan leggen op de maatschappij?

We hebben mensen van allerlei kleuren. Is het nodig om die anders te behandelen? Of kan iedereen op dezelfde manier behandeld worden, ongeacht de kleur van de buitenkant?

Om te weten hoe je iemand zou moeten of kunnen behandelen moet je meer weten dan alleen hoe de buitenkant eruit ziet. Hoeveel bagage heeft iemand bij zich? Oftewel, hoe zwaar is de inhoud? Is het iemand die voor ons niet veel brengt? Dan hoef je er niet teveel aandacht aan te besteden. Dit betekend niet dat we brutaal of gemeen moeten doen, nee, we behandelen iedereen met respect. Je hoeft alleen niet te lang te blijven hangen. 

Is de inhoud wat groter en zwaarder dan moet je al wat voorzichtiger zijn in de omgang. Er is dan meer aandacht nodig en dat kan voor alle partijen best goed zijn.

Als de inhoud zwaarder is dan je zelf kunt tillen, haal er dan hulp bij. Schaam je je er niet voor. 

Als laatste is een label af en toe ook best handig. Elk pakket heeft een label met de standaard informatie. Een enkele keer heeft men op het label extra informatie aangebracht over hoe er met het pakket omgegaan moet worden. Soms omdat de inhoud breekbaar is, soms omdat het zwaarder is dan de meeste mensen kunnen of mogen tillen. Soms ook om het op een bepaalde plek neer te leggen.

Een label is niet zozeer om aan te geven dat het pakket anders is, maar meer hoe we er mee om moeten gaan. Handvatten voor de behandeling van het pakket. Kwestie van omdenken, niet het pakket is anders, maar wij moeten ons anders opstellen tegenover het pakket.....

Een goed weekend beste lezers.

Zien?

Zien...

Op iemand die blind is na, kunnen wij allemaal zien. Al moeten we wel het onderscheid  maken tussen kijken en zien, dat is niet hetzelfde. Mensen kunnen altijd kijken, het zien blijft afwachten.

Ook zijn er mensen die met oogkleppen op kijken. Bang om narigheid te zien, of onzeker over of ze wel willen zien wat er voor hen ligt. Leven met oogkleppen op is bijna hetzelfde als autorijden in dichte mist. Het verschijnsel is mooi, het bedekte landschap, de silhouetten . Prachtig om te zien. Nadeel is alleen dat je niet alles ziet. Je ziet inderdaad niet wat iets verder weg is, dat verdwijnt in de nevel. Nadeel is dat als jein beweging bent, het vanzelf een keer uit de nevel opdoemt. En dan ligt het aan de snelheid die je hebt of het er plotseling is, of dat het geleidelijk uit de mist zichtbaar wordt. Vaak is het er ineens en schrik je je rot. Oogkleppen zijn dus zeker niet altijd aan te raden.

Zo ook in de kerk. Mensen vertellen dat ze familie zijn, de kerk is één. Helaas blijkt het in de praktijk anders en schrikken de mensen als er ineens iets veranderd wat ze niet aan hadden zien komen. De oogkleppen vallen dan af. Laten we met z'n allen goed om ons heen kijken en proberen door de mist heen te kijken.