Doel, waarde en nut

Wat is ons doel? Waarom zijn wij hier op aarde?
Dat zijn vragen die iedereen zichzelf wel eens stelt. En het antwoord is niet altijd even makkelijk. Misschien kunnen we een vergelijk maken met andere dingen die wij wel begrijpen. Er is alleen wel één voorwaarde: als iets een doel heeft, dan is het mijns inziens gemaakt. Met andere woorden, iets heeft een doel als het met voorbedachte rade op een bepaalde manier is ontstaan.

Denk hier maar eens over na. Kijk eens rond in de ruimte waar je nu bent. Misschien staat er een tafel. Wat is het doel van de tafel, met welk idee erachter is het gemaakt? En de stoel die je ziet? En het materiaal waarvan de tafel en de stoel gemaakt zijn?  Iets kan dus ook meerdere doelen hebben. Stel die tafel en stoel zijn van kunststof gemaakt. Van kunststof kun je ongeveer alles maken wat je wilt. Er wordt eerst kunststof gemaakt en later wordt pas beslist wel deel van die kunststof gebruikt wordt om een tafel van te maken en welk deel voor een stoel. En laten we eerlijk zijn, gebruiken we een stoel altijd alleen maar voor het doel waarvoor het gemaakt is? Om op te zitten? Of gebruiken we het ook wel eens als opstapje bijvoorbeeld?

Ook de planten en dieren hebben een doel. Ze zijn allemaal onderdeel van een kwetsbaar ecologisch systeem. We ontdekken als mensen steeds meer in de natuur. Zeker wat betreft dieren en planten waarvan we wel eens zeiden dat ze puur zinloos zijn. Alles heeft dus een doel en een taak. Dan heeft de mens dat toch ook?

Alles wat gemaakt wordt heeft een doel. De vraag die wij mensen onszelf stellen - wat is ons doel in dit leven - impliceert al dat ook wij dus gemaakt zijn. Je vader en moeder hebben daar een grote rol in gespeeld. Maar om ons doel te bepalen moeten we verder terug kijken dan naar onze eigen ouders.

De eerste mens is al met een doel gemaakt. In Genesis 1:26-28 staat het doel van ons mensen al beschreven: Toen zei God: ‘Laat Ons mensen maken die op Ons lijken en kunnen heersen over alle dieren op aarde, in de zeeën en in de lucht.’ God schiep daarop de mens als zijn evenbeeld. Als man en vrouw schiep Hij hen. God zegende hen en zei: ‘Vermenigvuldig je, bevolk de aarde en onderwerp haar. Heers over de vissen, de vogels en alle andere dieren. 

Wij moeten dus heersen over de dieren in de lucht, op aarde en in de zee. Wij zijn gemaakt om als tuinman en dierenverzorgers erop te letten dat al het leven op aarde het goed heeft. Daar komt dus geen toeval bij kijken, we zijn niet 'toevallig' ontstaan. Als wij 'toevallig' zijn ontstaan, en zonder een doel hier aanwezig zijn, dan hebben wij als mens dus geen doel. En als we geen doel in het leven hebben dan volgen depressie, nutteloosheid en een gevoel van 'wat doe ik hier' al snel. Als je weet dat je hier bent met een doel, dan heeft het leven gelijk meer betekenis, meer waarde, gevoel nuttig te zijn.

Genesis 2:15 De Here God plaatste de mens in de hof van Eden om de zorg daarvan op zich te nemen en de hof te bewerken.


Genesis 3:17b-98a Voortaan zul je hard moeten werken om in leven te blijven. Er zullen dorens en distels groeien en van de wilde planten zul je eten. Tot de dag van je dood zul je zwetend het land bewerken om te kunnen leven.


We zijn hoeders van de aarde. Dus we hebben wel degelijk een doel in dit leven. Of we goed werk leveren? Dat valt nog te bezien. Misschien als we ons weer bewust worden van onze herkomst, en ons oorspronkelijke doel.

Keuzes

"Denk niet dat Ik ben gekomen om vrede op aarde te brengen. Nee, eerder een zwaard." 

(Mattheüs 10:34) 

Een hele confronterende uitspraak van Jezus. Komt Hij géén vrede brengen? Maar het zwaard? Dat staat toch haaks op wat we steeds over Jezus te horen krijgen en waar we in geloven? Toch Is het inderdaad zo dat het zwaard ook gehanteerd moet gaan worden, vroeg of laat.

Afgelopen weekend heb ik als deelnemer meegedaan met de Struggle4Bibles Walk. Elders op mijn blog kun je daar meer informatie over vinden. Dit jaar liepen we voor bijbels in het Midden-Oosten. Een land waar het letterlijk levensgevaarlijk kan zijn om ervoor uit te komen dat je in God en in Jezus gelooft. We hoorden voordat we aan de loop begonnen dat er een vrouw in haar auto was doodgeschoten alleen omdat ze een kruisje aan haar binnenspiegel had hangen. Kun je je dat voorstellen? Het is misschien makkelijker voor te stellen in dit land dat het gebeurt als je een sjaal van Ajax op de hoedenplank hebt liggen en in Rotterdam rond gaat rijden, of andersom, een sjaal van Feijenoord en dan in Amsterdam rond gaan rijden. Dan zeggen we vaak: tja, dan vraag je er ook om om aangevallen te worden! Maar denken we dat ook met een kruisje aan de binnenspiegel?

Ook kunnen we denken aan het gezinsleven van die vrouw die ik eerder genoemd heb. Ze had een kruisje aan haar binnenspiegel hangen. Dat moet in zo'n land wel betekenen dat je voor meer dan 100% overtuigd bent van je geloof. Ik kan me voorstellen dat haar ouders daar niet blij mee zijn geweest, en misschien wel erger, haar ervoor verstoten hebben.

"Ik ben gekomen om verdeeldheid te brengen tussen vader en zoon, tussen moeder en dochter, tussen schoonmoeder en schoondochter. Iemands ergste vijanden zullen zijn huisgenoten zijn."
(Mattheüs 10:35-36)

Wij leven in een vrij land. Hoe gaan wij dan om met keuzes maken? Maken wij écht onze eigen keuzes, of laten wij ons toch beïnvloeden door wat bijvoorbeeld onze vrienden ervan vinden? Durf je in je vriendengroep te zeggen dat je in Jezus gelooft? Durf je te zeggen dat je niet mee naar de disco gaat omdat je Bijbelstudie hebt? Of ga je juist niet naar Bijbelstudie omdat je dan niet met je vrienden uit kunt? Keuzes maken wij elke dag. En elke keuze heeft in meer of mindere mate invloed op de rest van je leven. Het maken van die keuze hoeft niet lang te duren, de gevolgen die het kan hebben kunnen blijvend zijn.

Een wat minder heftige keuze is het wel of niet meedoen aan bijvoorbeeld Struggle4Bibles. Het doel is een pluspunt om mee te doen: geld inzamelen om elders in de wereld Bijbels uit te kunnen delen - inclusief studiemateriaal - en zo het evangelie over de wereld te verspreiden. Een geweldig doel natuurlijk. Maar heb je daar een hele vrije zaterdag voor over? Wil je tot je fysieke uiterste gaan om dat geld bij elkaar te krijgen? Wil je je geloof wel blootgeven als je mensen gaat aanspreken en vragen om je te sponsoren voor deze loop? Allemaal keuzes die niet altijd makkelijk zijn. Maar ze zullen niet gelijk levensbedreigend zijn, niet in ons land.

Al kan het voor sommige mensen wel over komen als 'karaktermoord'. Geloven is één ding, maar er openlijk voor uitkomen is totaal iets anders. 

"Wie zijn leven niet wil opgeven, zal het verliezen. Maar wie zijn leven opgeeft voor Mij, zal het behouden." 

(Mattheüs 10:39)

Als je alleen maar bezig bent met je eigen karakter, met je eigen winst, of je eigen belang, dan zul je volgens het bovenstaande vers dus niet ver komen. Als je je inzet voor de Vader, ongeacht wat de gevolgen zijn of wat je ervoor moet doen of laten, dan zal de beloning groot zijn. Welke beloning? Het eeuwige leven bij de Vader. 

"Wie jullie ontvangt, ontvangt Mij. En wie Mij ontvangt, ontvangt God die Mij gestuurd heeft. Wie een profeet ontvangt omdat hij een knecht van God is, zal dezelfde beloning krijgen als een profeet. Wie een goed man ontvangt omdat hij goed is, zal dezelfde beloning krijgen als hij. En wie een van deze geringe mensen iets te drinken geeft, al is het maar een beker koel water, omdat het een leerling van Mij is, die zal zeker worden beloond."

(Mattheüs 10:40-42)

God roept

Zou jij antwoorden?

Door de hele bijbel heen kunnen we lezen dat God Zijn mensen roept. De apostelen werden aangesproken door Jezus en zonder twijfelen gingen zij Hem volgen. In het oude Testament lezen we bijvoorbeeld over Noach, hij moest een ark bouwen. Noach deed dat. Jona werd geroepen om naar Ninevé te gaan. Jona wilde niet en probeerde weg te komen. God zorgde ervoor dat Jona wél zij opdracht uit ging voeren. 

In Exodus (3) lezen we dat Mozes bezig was met de dingen van alledag. Hij overzag de kudde van zijn schoonvader Jetro en bemoeide zich met zijn eigen zaken. Waarschijnlijk liep hij zoals altijd, een vaste route. Een mens houd van gewoonte, misschien had Mozes wel een vaste plek waar hij ging rusten. Bij de berg Horeb aangekomen veranderde zijn routine ineens. Hij zag iets wat hij anders nooit zag. Een struik die in brand stond. Wat volgt is bepalend voor de rest van het verhaal. Mozes ziet dat er iets anders is als anders, en hij onderneemt aktie door te gaan kijken bij het vreemde verschijnsel. God had een engel gestuurd en door middel van een brandende struik werd de aandacht van Mozes getrokken. Doordat de struik wél in brand stond, maar niét verbrandde, werd Mozes nieuwsgierig. Door die stap te zetten liet Mozes zien dat hij open stond voor dingen die anderen voor onmogelijk houden. Hierdoor kon God hem inzetten voor de opdracht die Hij voor Mozes had. Dat blijkt nog een keer als God Mozes roept vanuit de brandende struik. Zou jij naar die struik toegelopen zijn? Of zou je omgedraaid zijn en weggelopen? Iets wat ik heel goed zou kunnen begrijpen. Mozes liep nog iets dichter naar de struik toe en antwoordde de struik. Pas daarna maakte God bekend dat Hij het was en bedekte Mozes zijn gezicht.

'God roept alleen mensen die willen'. Iets wat je wel vaker hoort. Maar is dat ook zo? Wilde Mozes de opdracht van God aannemen? In het begin zeker niet. Mozes zocht allerlei excuses om het maar niet te hoeven doen. Het is ook niet niks om aan de heerser van een land te gaan vertellen dat hij alle slaven moet laten gaan. Mozes kwam met alle menselijke uitvluchten:

• Dat kan ik niet, daar ben ik niet geschikt voor
• Als ze vragen wie het mij gezegd heeft, wat moet ik dan zeggen?
• Waarom zal men iemand als mij geloven?
• Ik ben helemaal geen spreker, stuur iemand anders die beter kan praten!
• Stuur alstublieft een ander!

Maar God stuurde Mozes op weg naar de Farao. "Ik ben bij je" zei God tegen Mozes. Dat was genoeg om te geloven en te vertrouwen. Vanaf dat moment is God altijd dicht bij Mozes geweest. 

God is ook dicht bij jou. Ook voor jou heeft Hij een taak te doen op deze aarde. Misschien heb je al wel eens een idee voor iets gehad, waarvan je dacht; 'Dat kan ik niet, daar ben ik niet geschikt voor', of 'Ik weet niet wat ik moet zeggen', of misschien hoop je wel dat een ander het voor je doet. Denk dan nog eens terug aan dit verhaal van Mozes. Ondanks al zijn bedenkingen (die van Mozes) ging hij toch op weg om de taak die God voor hem klaar had liggen, uit te voeren. In de wetenschap dat God bij hem zou zijn en hem zou helpen. 

Heb jij de roep van God al  beantwoord, of twijfel je nog?

Apostel Paulus, wet of geest?

2 Korinthiërs

Paulus begint zijn brieven aan de diverse gemeenten vaak met: "Van Paulus, apostel van Christus Jezus door de wil van God." Hiermee zegt hij dat hij niet zichzelf tot apostel gemaakt heeft, maar dat hij in opdracht van God tot deze taak geroepen is. En apostel is zeker geen makkelijke roeping, dat kun je door de hele bijbel lezen. Het zijn de pioniers van het geloof, de "ijsbrekers der bevroren vlaktes" die de eerste klappen vaak opvangen voordat harten bereid zijn te luisteren naar de boodschap.

In 2 Korinthiërs 2 verteld Paulus iets meer over de roeping van apostel. In vers 17 staat dat "wij (apostelen) het niet doen om aan het Woord van God te verdienen, maar er in alle oprechtheid over spreken, in opdracht van God". Iets daarvoor heeft hij het over het verspreiden van de geur van het evangelie, waarvan de geur voor de één ruikt als de dood, voor de ander de zoete geur van het leven heeft. Het was voor Paulus ook al wel duidelijk dat je niet iedereen kunt redden.

Maar wat mij echt opviel in het derde boek, is dat Paulus het over Mozes heeft toen hij terug van de berg kwam met de tien geboden. Het gezicht van Mozes glansde helemaal, na zijn ontmoeting met God. Zijn gezicht straalde toen hij met de geboden naar het volk liep, en de mensen zagen dat ook. Na verloop van tijd verdween die glans echter. En om dat voor het volk te verbergen droeg Mozes een sluier.

In het derde hoofdstuk gaat hij nog verder. Vers 6: Hij heeft ons geschikt gemaakt om het nieuwe verbond te dienen: niet het verbond van een geschreven wet, maar dat van zijn Geest. Want de letter doodt, maar de Geest maakt levend.

Hij verteld over het feit dat mensen de wet na verloop van tijd niet meer zo nauw nemen. Kijk eens naar jezelf. Je rijd elke dag via dezelfde weg naar je werk. De maximum snelheid ligt op 80 km/uur. Je weet heel goed dat als je te hard rijd, de kans bestaat dat je een bekeuring krijgt. Maar je rijd er elke dag, en je hebt er nog nooit problemen mee gehad. Dan kun je best een keertje te hard rijden, toch? Je kunt dan toch best een keertje zondigen? Je houd je altijd al aan de regels, een keertje overslaan maakt dan niet zoveel uit, toch? Als je gelooft door de Geest, dan is die drang er niet. Je wilt dan het goede doen vanuit jezelf, niet omdat het ergens op papier staat. Als je verliefd bent op iemand, dan voel je dat van binnen. Je bent het niet omdat het ergens op een papiertje geschreven staat. Je wordt eerst verliefd en gaat dan pas trouwen. 

De weg van het leven loopt niet tussen vaste belijningen. De lijnen staan er zeker weten wel, maar je kunt eroverheen als je wilt. Natuurlijk is dat niet de bedoeling, maar die keus is aan onszelf. We zijn vrij om onze eigen weg te kiezen. Wees je er echter wel van bewust dat diegene die de lijnen op de weg gezet heeft, dat niet voor niets heeft gedaan. Misschien staan die lijnen er wel om je in de juiste baan te leiden? Laat jij je leiden?