Recessie

Geld.....we hebben er altijd te weinig van.
Raar eigenlijk. Het is zo geregeld dat er voor iedereen op de hele wereld genoeg is, ALS men maar bereid is om te delen. Niet alleen wat betreft geld, maar ook wat betreft eten en alle andere zaken die wij nodig denken te hebben. Ruimte bijvoorbeeld. We hoeven helemaal niet zo dicht op elkaar te wonen, daar kiezen wij zelf voor. Hele gebieden op de aarde zijn onbewoond. Als het je te krap wordt, kun je dus gewoon zo'n dunbevolkt gebied uitkiezen. Niks mis mee.

Slimme mensen beslissen voor ons wat we met ons geld moeten doen, en meestal volgen we braaf. We ergeren ons kapot aan mensen die op straat lopen te bedelen. We lopen er met een boog omheen. Doen bekende mensen datzelfde, maar dan met mooie kleren aan en op televisie onder de noemer: "help dit of dat" dan maken we als gekken gelijk miljoenen over. Ben ik daar alleen in die dat vreemd vind? Nederlanders zijn er vaak als eersten bij als er ergens een ramp is gebeurt, of dreigt te gebeuren. We staan meteen met onze portefeuille  klaar om ruimhartig te geven. En dat is een heel mooi gebaar altijd, begrijp me niet verkeerd. Maar wat is er dan fout aan om eens in je eigen omgeving rond te kijken wat je daar kunt doen? Zijn er misschien mensen in je buurt of je dorp of stad die nergens terecht kunnen?  Mensen die net als wij gewoon een warme droge plek verdienen om te kunnen slapen?

En begrijp me niet verkeerd, de foto rechts geeft ook zeker geen mooi beeld. En we zijn ook hen verplicht te helpen. We vergeten denk ik alleen zo vaak dat we ook verplicht zijn de minder bedeelden in ons eigen land te helpen.

"Heb uw naaste lief als uzelf"
Doen we dat ook? Behandelen we anderen zoals we zelf behandeld willen worden? En als we toch met onszelf bezig zijn, hoe behandelen we de mensen in ons eigen gezin? Betekenen de vader en moeder nog iets tegenwoordig? Ik heb wel eens het gevoel dat de kinderen de baas over de ouders zijn. "Eer uw vader en uw moeder, dan krijgt u een lang en goed leven". Dat eren van je vader en  moeder gaat misschien ook makkelijker als zij zich houden aan "U mag geen overspel plegen" en "Gij zult niet echtscheiden". Toegegeven, we geven ook niet altijd meer het beste voorbeeld aan onze jongeren.

Wat betreft de recessie. Laten we gewoon eens heel gek doen, en om de koopkracht weer een beetje een push te geven, handelen zoals God het Zijn volk opgedragen heeft. Kijk eens naar Exodus 22:25-27.

"Als u geld leent aan een arme broeder van uw eigen volk, mag u geen rente vragen, zoals u normaal wel doet. Als u een arme geld leent en zijn mantel aanneemt als onderpand, geef hem dan het kledingstuk vóór zonsondergang terug, want het is zijn enige mantel. Waarin zou hij anders moeten slapen? Als u dat niet doet en hij roept Mijn hulp in, zal Ik hem helpen, want Ik ben genadig". (Het Boek vertaling)

Als we hier eens over nadenken komen we al een heel eind denk ik. Het lost niet alles op, maar laten we gewoon eens kijken wat we voor elkaar kunnen doen. Laten we ons niet blindstaren op alleen onszelf. Stel je voor dat je echt de enige bent die het allemaal overleeft! Ten eerste is het nogal eenzaam denk ik. Maar waar heb je dan alles voor bewaard? Om mooie dingen te kopen? Wie maakt ze dan voor je? Ga je ze zelf maken? Waarom dan gespaard en op je geld gezeten, als je het altijd al zelf kon maken wat je wilde hebben? Luiheid?

Mensen, we zijn hier niet voor onszelf op deze wereld. We zijn hier onder andere om voor elkaar te zorgen. Wij mensen hebben zelfs de opdracht gekregen om voor de aarde te zorgen en te heersen over alle dieren op aarde, in de zeeën in de lucht. (Genesis 1:26-29)

En er leven ook andere mensen op deze aarde, zij vallen daar ook onder. Samen moeten we ervoor zorgen dat we het allemaal goed hebben. En dat moet kunnen toch? Ik zou zeggen: Let's do it !

Crisis?

Toen ik Haggaï  aan het lezen was, kwam mij de situatie die daar beschreven wordt heel bekend voor.

Het volk is bezig Jeruzalem te herbouwen. De huizen maar ook de tempel moeten gerenoveerd worden. Maar de mensen vinden vooral het bouwen van de tempel te veel tijd kosten. Ze moeten tenslotte ook hun eigen huizen doen! Dat gaat voor hen voor. De tempel komt later wel. Als eerst hun eigen hachje maar gered is.

Kennen we dat? Ik wel. Hoe vaak gaan we niet ergens mee bezig en stoppen we er weer mee omdat we dan toch eerst iets voor onszelf moeten doen? Dan laat ik ook vaak datgene waar ik mee bezig was liggen, en ga beginnen met datgene waarvan ik vind dat het eerst gedaan moet worden.

God zag dat ook bij Zijn volk gebeuren. Aan de tempel werd niet meer gewerkt. God sprak via Haggaï tot de mensen: "Waarom zegt u dat het nog geen tijd is om de tempel het herbouwen? En is het dan wel tijd om in uw luxe woningen te wonen terwijl Mijn tempel in puin ligt?". Het resultaat hiervan was dat God de mensen al een tijdje wilde laten inzien dat ze verkeerd bezig waren. In vers 5 tot 11 staat omschreven wat er in die tijd allemaal aan de hand was. Oogsten vielen tegen door droogte, er was eten maar niet in overvloed. Mensen leken hun inkomen als water uit te geven.

Ook dat kwam mij bekend voor. Je bent op een gegeven moment zo druk voor jezelf bezig en toch lijkt er geen schot in de zaak te komen. Er blijven gebreken opduiken waar je je weer mee bezig moet houden. Er lijkt geen einde aan te komen. En omdat het iets is van jezelf, wil je het toch af hebben. Maar al die tegenslagen met dat project, zou dat ook een teken van God kunnen zijn dat je eigenlijk ergens anders mee bezig moet? Maar je blijft volharden in iets waarvan je eigenlijk al weet dat het je niet gaat lukken. Tenminste, zo zie ik het voor me. Maar ik denk dat we ons er allemaal wel iets bij voor kunnen stellen.

Na de waarschuwing van God begonnen de mensen Hem weer te aanbidden. Men ging weer aan de tempel werken. Toch ging het niet van harte. De mensen waren bang dat de tempel lang niet zo mooi zou worden als het geweest was. Maar God stak ze een hart onder de riem en zei: "...laat u niet ontmoedigen en ga aan de slag, want Ik ben met u" (Haggaï 2:5). En vervolgens de belofte dat "de heerlijkheid van deze tempel veel groter zal zijn dan van de vorige tempel" (vers 10).
Na drie maanden hadden ze de fundering klaar en God zegende vanaf dat moment het volk. De oogsten waren weer goed. En dat terwijl de eigenlijke bouw nog niet eens begonnen was. De instelling van de mensen was dusdanig veranderd dat ze nu inzagen wat het belang van de tempel was. Niet alleen voor God, maar ook voor het sociale leven van de mensen zelf.

Laten we dit verhaal eens in een ander licht zetten.
De wereld verkeerd in crisis op dit moment. Steeds meer mensen komen in de problemen. Financieel of op welke manier dan ook. Er komen steeds meer berichten in het journaal over oorlog, aanslagen, honger, geweld op straat of op de sportvelden. Klinkt mij als een vervallen tempel in de oren. De muren staan op instorten. Het wachten is alleen nog op de genadeklap. De mensen zijn teveel met zichzelf bezig. We zien de signalen niet die God ons geeft, ook in deze tijd. En als we ze zien geloven we het niet en gebruiken het juist als excuus om ons nóg meer met onze eigen zaken bezig te houden. Ook onze 'oogst' wordt op deze manier gehalveerd. Ook wij worden geroepen om als eerste te zorgen voor de tempel. Gods belofte is dat als wij dat eenmaal gedaan hebben, er een overvloedige oogst zal zijn.

Al hebben we nog geen rotsvast geloof, we kunnen in elk geval beginnen met het fundament van de tempel te herstellen. Zoals God de mensen in Jeruzalem zegende nadat ze met het fundament begonnen waren, zo zegent Hij ook ons als we laten zien dat we weer weten waar de prioriteit ligt !