Het soldaatje

Het soldaatje

Strijdend voor vrijheid, strijdend voor gerechtigheid. Bereid offers te brengen zodat anderen kunnen blijven genieten van datgene wat ze gewent zijn. Het soldaatje traint veel om zichzelf ervan te overtuigen dat hij de taak die hij te doen heeft ook uit kan voeren. Hij brengt offers in fysieke inspanning, in tijd die hij niet bij familie en vrienden kan zijn, in afzondering voor studie. Hij is trots als er weer een missie geslaagd is en de mensen weer of nog steeds in vrede en vrijheid kunnen leven.
Maar wacht? Wat doen we met die vrijheid? Wat doen we met onze welvaart?

De vrijheid die er is, bevochten door anderen, beschermen we zo goed dat niemand anders daarin mag delen. De mentaliteit 'wat van mij is is van mij, en van niemand anders'. Want je weet maar nooit wat die ander gaat doen. We sturen militairen naar het buitenland omdat het daar toch wel erg is allemaal. Mensen die hun mening zeggen worden bedreigd, economisch is het ook al niet eerlijk verdeeld. Daardoor vluchten mensen naar andere landen waar het wél goed geregeld is....

Naar Nederland bijvoorbeeld. Waar je, als je wat zegt, stenen door je ruit krijgt. Waar je mening net zo min gewaardeerd wordt als de roep om hulp als zelfs de voedselbanken geen voedsel meer voor je hebben. Waar men steeds meer angst krijgt om ziek te worden omdat men het gewoon niet meer kan betalen. Ziek worden betekend blut raken. En als je blut bent dan heb je niet alleen een probleem, je bent het ook. En problemen hebben we niet in Nederland, dus wordt je doodgezwegen. Is dat wat welvaart doet? Is dat het waard om voor te vechten?....

De geschiedenis gaat zich herhalen...
De vraag is alleen hoe ver we het laten komen. Wordt het zoiets als het Oost-Londen van midden 1800? Armoede, mensen die op straat leven, honger.....In die tijd stond een ander soort soldaat op. Vechtend voor een beter leven van al die arme mensen op straat. En hoe welkom is een kopje soep soms al niet? Hoe lekker kan een warm kopje soep zijn als je dagen lang buiten slaapt en leeft. Hoe goed voelt het als er iemand naar je omkijkt? Hartverwarmend als je merkt dat je niet alleen staat. Ook dat zijn soldaten met een missie.

Het uitdelen van soep en zeep zal denk ik weer vaker voor gaan komen. Gewoon omdat onze maatschappij lijkt af te glijden naar een nieuwe crisis. Het de andere kant op kijken zal op den duur niet meer kunnen. Laat mij dan maar soup (soep) en soap (zeep) uitdelen. Laat mij dan maar soldaat zijn in de volle overtuiging dat de mens van binnen goed is. Dat de mens geliefd is bij God. En als God de mens liefheeft, waarom zou ik dat dan niet doen?

Laten we allemaal goed om ons heen kijken en oog hebben voor mensen die hulp nodig hebben. Durf er ook naar te vragen. Voorkom dat vrienden of bekenden te laat aan de bel trekken. Praat met ze onder het genot van een lekkere warme kom soep.

Strijdend voor vrijheid, strijdend voor gerechtigheid, strijdend voor het evangelie. Het soldaatje aanvaard met passie zijn missie, jullie ook?

Psalm 57:2-3

Wees mij nabij, o God,

en geef mij uw genade,

mijn ziel vindt alleen maar bescherming bij U.

Ik schuil in de schaduw van uw vleugels,

tot het gevaar is geweken.

Ik roep tot God, de Allerhoogste,

die mij bevrijden zal.

Recessie

Geld.....we hebben er altijd te weinig van.
Raar eigenlijk. Het is zo geregeld dat er voor iedereen op de hele wereld genoeg is, ALS men maar bereid is om te delen. Niet alleen wat betreft geld, maar ook wat betreft eten en alle andere zaken die wij nodig denken te hebben. Ruimte bijvoorbeeld. We hoeven helemaal niet zo dicht op elkaar te wonen, daar kiezen wij zelf voor. Hele gebieden op de aarde zijn onbewoond. Als het je te krap wordt, kun je dus gewoon zo'n dunbevolkt gebied uitkiezen. Niks mis mee.

Slimme mensen beslissen voor ons wat we met ons geld moeten doen, en meestal volgen we braaf. We ergeren ons kapot aan mensen die op straat lopen te bedelen. We lopen er met een boog omheen. Doen bekende mensen datzelfde, maar dan met mooie kleren aan en op televisie onder de noemer: "help dit of dat" dan maken we als gekken gelijk miljoenen over. Ben ik daar alleen in die dat vreemd vind? Nederlanders zijn er vaak als eersten bij als er ergens een ramp is gebeurt, of dreigt te gebeuren. We staan meteen met onze portefeuille  klaar om ruimhartig te geven. En dat is een heel mooi gebaar altijd, begrijp me niet verkeerd. Maar wat is er dan fout aan om eens in je eigen omgeving rond te kijken wat je daar kunt doen? Zijn er misschien mensen in je buurt of je dorp of stad die nergens terecht kunnen?  Mensen die net als wij gewoon een warme droge plek verdienen om te kunnen slapen?

En begrijp me niet verkeerd, de foto rechts geeft ook zeker geen mooi beeld. En we zijn ook hen verplicht te helpen. We vergeten denk ik alleen zo vaak dat we ook verplicht zijn de minder bedeelden in ons eigen land te helpen.

"Heb uw naaste lief als uzelf"
Doen we dat ook? Behandelen we anderen zoals we zelf behandeld willen worden? En als we toch met onszelf bezig zijn, hoe behandelen we de mensen in ons eigen gezin? Betekenen de vader en moeder nog iets tegenwoordig? Ik heb wel eens het gevoel dat de kinderen de baas over de ouders zijn. "Eer uw vader en uw moeder, dan krijgt u een lang en goed leven". Dat eren van je vader en  moeder gaat misschien ook makkelijker als zij zich houden aan "U mag geen overspel plegen" en "Gij zult niet echtscheiden". Toegegeven, we geven ook niet altijd meer het beste voorbeeld aan onze jongeren.

Wat betreft de recessie. Laten we gewoon eens heel gek doen, en om de koopkracht weer een beetje een push te geven, handelen zoals God het Zijn volk opgedragen heeft. Kijk eens naar Exodus 22:25-27.

"Als u geld leent aan een arme broeder van uw eigen volk, mag u geen rente vragen, zoals u normaal wel doet. Als u een arme geld leent en zijn mantel aanneemt als onderpand, geef hem dan het kledingstuk vóór zonsondergang terug, want het is zijn enige mantel. Waarin zou hij anders moeten slapen? Als u dat niet doet en hij roept Mijn hulp in, zal Ik hem helpen, want Ik ben genadig". (Het Boek vertaling)

Als we hier eens over nadenken komen we al een heel eind denk ik. Het lost niet alles op, maar laten we gewoon eens kijken wat we voor elkaar kunnen doen. Laten we ons niet blindstaren op alleen onszelf. Stel je voor dat je echt de enige bent die het allemaal overleeft! Ten eerste is het nogal eenzaam denk ik. Maar waar heb je dan alles voor bewaard? Om mooie dingen te kopen? Wie maakt ze dan voor je? Ga je ze zelf maken? Waarom dan gespaard en op je geld gezeten, als je het altijd al zelf kon maken wat je wilde hebben? Luiheid?

Mensen, we zijn hier niet voor onszelf op deze wereld. We zijn hier onder andere om voor elkaar te zorgen. Wij mensen hebben zelfs de opdracht gekregen om voor de aarde te zorgen en te heersen over alle dieren op aarde, in de zeeën in de lucht. (Genesis 1:26-29)

En er leven ook andere mensen op deze aarde, zij vallen daar ook onder. Samen moeten we ervoor zorgen dat we het allemaal goed hebben. En dat moet kunnen toch? Ik zou zeggen: Let's do it !