Het soldaatje

Het soldaatje

Strijdend voor vrijheid, strijdend voor gerechtigheid. Bereid offers te brengen zodat anderen kunnen blijven genieten van datgene wat ze gewent zijn. Het soldaatje traint veel om zichzelf ervan te overtuigen dat hij de taak die hij te doen heeft ook uit kan voeren. Hij brengt offers in fysieke inspanning, in tijd die hij niet bij familie en vrienden kan zijn, in afzondering voor studie. Hij is trots als er weer een missie geslaagd is en de mensen weer of nog steeds in vrede en vrijheid kunnen leven.
Maar wacht? Wat doen we met die vrijheid? Wat doen we met onze welvaart?

De vrijheid die er is, bevochten door anderen, beschermen we zo goed dat niemand anders daarin mag delen. De mentaliteit 'wat van mij is is van mij, en van niemand anders'. Want je weet maar nooit wat die ander gaat doen. We sturen militairen naar het buitenland omdat het daar toch wel erg is allemaal. Mensen die hun mening zeggen worden bedreigd, economisch is het ook al niet eerlijk verdeeld. Daardoor vluchten mensen naar andere landen waar het wél goed geregeld is....

Naar Nederland bijvoorbeeld. Waar je, als je wat zegt, stenen door je ruit krijgt. Waar je mening net zo min gewaardeerd wordt als de roep om hulp als zelfs de voedselbanken geen voedsel meer voor je hebben. Waar men steeds meer angst krijgt om ziek te worden omdat men het gewoon niet meer kan betalen. Ziek worden betekend blut raken. En als je blut bent dan heb je niet alleen een probleem, je bent het ook. En problemen hebben we niet in Nederland, dus wordt je doodgezwegen. Is dat wat welvaart doet? Is dat het waard om voor te vechten?....

De geschiedenis gaat zich herhalen...
De vraag is alleen hoe ver we het laten komen. Wordt het zoiets als het Oost-Londen van midden 1800? Armoede, mensen die op straat leven, honger.....In die tijd stond een ander soort soldaat op. Vechtend voor een beter leven van al die arme mensen op straat. En hoe welkom is een kopje soep soms al niet? Hoe lekker kan een warm kopje soep zijn als je dagen lang buiten slaapt en leeft. Hoe goed voelt het als er iemand naar je omkijkt? Hartverwarmend als je merkt dat je niet alleen staat. Ook dat zijn soldaten met een missie.

Het uitdelen van soep en zeep zal denk ik weer vaker voor gaan komen. Gewoon omdat onze maatschappij lijkt af te glijden naar een nieuwe crisis. Het de andere kant op kijken zal op den duur niet meer kunnen. Laat mij dan maar soup (soep) en soap (zeep) uitdelen. Laat mij dan maar soldaat zijn in de volle overtuiging dat de mens van binnen goed is. Dat de mens geliefd is bij God. En als God de mens liefheeft, waarom zou ik dat dan niet doen?

Laten we allemaal goed om ons heen kijken en oog hebben voor mensen die hulp nodig hebben. Durf er ook naar te vragen. Voorkom dat vrienden of bekenden te laat aan de bel trekken. Praat met ze onder het genot van een lekkere warme kom soep.

Strijdend voor vrijheid, strijdend voor gerechtigheid, strijdend voor het evangelie. Het soldaatje aanvaard met passie zijn missie, jullie ook?

Psalm 57:2-3

Wees mij nabij, o God,

en geef mij uw genade,

mijn ziel vindt alleen maar bescherming bij U.

Ik schuil in de schaduw van uw vleugels,

tot het gevaar is geweken.

Ik roep tot God, de Allerhoogste,

die mij bevrijden zal.

"God is niet voor mij"

'God is niet voor mij '

Mensen hebben soms rare ideeën. De één vindt dat hij veel meer is dan welk ander mens ook, de ander juist het omgekeerde. En daar tussen heb je allerlei gradaties zitten nog. Waarom mensen  dat soort dingen denken is al een mooi verhaal op zich, maar daar wilde ik nu niet al te diep op ingaan. Wel heeft het te maken met waar je je eigen identiteit vandaan haalt. Haal je die uit wat je bezit? Of uit wat je bereikt hebt?

Er zijn ook mensen die tevreden zijn met wat ze zijn en doen. Wat is nu een goede manier om op een plek van rust te komen voor jezelf? Om van de drang en druk van het presteren af te komen. Om je elke dag opnieuw te moeten bewijzen?

Ik vond in de Bijbel een stukje wat mij hier aan deed denken. 

"14 Omdat die kinderen mensen zijn van vlees en bloed, is de Zoon een mens geworden als zij om door zijn dood definitief af te rekenen met de heerser over de dood, de duivel, 15 en zo allen te bevrijden die slaaf waren van hun levenslange angst voor de dood. 16 Het moge duidelijk zijn: hij is niet begaan met het lot van engelen, hij is begaan met het lot van de nakomelingen van Abraham. 17 Daarom moest hij in alles gelijk worden aan zijn broeders en zusters; alleen dan zou hij in aangelegenheden tussen God en zijn volk een barmhartige en betrouwbare hogepriester zijn, die verzoening bewerkt voor hun zonden. 18 Juist omdat hij zelf op de proef werd gesteld en het lijden volbracht heeft, kan hij ieder die beproefd wordt bijstaan." (Hebreeën 2:14-18)

We weten allemaal wat Jezus gedaan heeft, en ook waarom Hij door Zijn Vader naar de aarde gestuurd is. Maar realiseren we ons ook dat Jezus, als Zoon van God, niet bezig was met 'goddelijke' zaken? Dat Hij, zoals in vers 16 staat "begaan is met het lot van de nakomelingen van Abraham." Ook nu Jezus bij Zijn Vader is, is Hij begaan met de nakomelingen van Abraham. Dat lezen we in vers 17. En vers 17 is een belangrijk vers in dit gedeelte. Dat gaan we eens verder bekijken.

Daarom moest hij in alles gelijk worden aan zijn broeders en zusters; alleen dan zou hij in aangelegenheden tussen God en zijn volk een barmhartige en betrouwbare hogepriester zijn, die verzoening bewerkt voor hun zonden.

Jezus moest gelijk worden aan Zijn broeders en zusters. Wie zijn dan Zijn broeders en zusters?

Als we even terug gaan in hoofdstuk 2, dan zien we in vers 11 het antwoord staan: "Hij die heiligt en zij die geheiligd worden hebben een en dezelfde oorsprong, en daarom schaamt hij zich er niet voor hen zijn broeders en zusters te noemen". Wij mensen zijn Zijn broeders en zusters. En wij mensen maken nogal wat mee in ons leven. Om gelijk aan ons te zijn, heeft Jezus ook veel mee moeten maken. Jezus is op die manier, een beetje plat gezegd, 'ervaringsdeskundige' geworden van ons mensen. Als Hij nu onze zaak behartigd bij God de Vader, dan kan Hij uit ervaring spreken en op die manier genade bepleiten bij God. Nogmaals het is misschien een beetje plat gezegd, maar het helpt misschien om het te begrijpen.

In vers 18 staat verder nog dat doordat Jezus die beproevingen heeft moeten doorstaan, Hij ook mensen die hetzelfde meemaken, bij kan staan en kan helpen. 

Wat een geweldige boodschap eigenlijk! Is God niet voor jou? Jazeker wel! Hij is er voor iedereen!  Hij heeft Zijn Zoon mens gemaakt om zij aan zij met ons te lopen. Wat Jezus hier op aarde heeft meegemaakt, kunnen weinig mensen zich voorstellen. Wat narigheid betreft, overstijgt Hij ons allemaal denk ik. En toch bleef Hij trouw aan Zijn Vader. Wat een voorbeeld.

Recessie

Geld.....we hebben er altijd te weinig van.
Raar eigenlijk. Het is zo geregeld dat er voor iedereen op de hele wereld genoeg is, ALS men maar bereid is om te delen. Niet alleen wat betreft geld, maar ook wat betreft eten en alle andere zaken die wij nodig denken te hebben. Ruimte bijvoorbeeld. We hoeven helemaal niet zo dicht op elkaar te wonen, daar kiezen wij zelf voor. Hele gebieden op de aarde zijn onbewoond. Als het je te krap wordt, kun je dus gewoon zo'n dunbevolkt gebied uitkiezen. Niks mis mee.

Slimme mensen beslissen voor ons wat we met ons geld moeten doen, en meestal volgen we braaf. We ergeren ons kapot aan mensen die op straat lopen te bedelen. We lopen er met een boog omheen. Doen bekende mensen datzelfde, maar dan met mooie kleren aan en op televisie onder de noemer: "help dit of dat" dan maken we als gekken gelijk miljoenen over. Ben ik daar alleen in die dat vreemd vind? Nederlanders zijn er vaak als eersten bij als er ergens een ramp is gebeurt, of dreigt te gebeuren. We staan meteen met onze portefeuille  klaar om ruimhartig te geven. En dat is een heel mooi gebaar altijd, begrijp me niet verkeerd. Maar wat is er dan fout aan om eens in je eigen omgeving rond te kijken wat je daar kunt doen? Zijn er misschien mensen in je buurt of je dorp of stad die nergens terecht kunnen?  Mensen die net als wij gewoon een warme droge plek verdienen om te kunnen slapen?

En begrijp me niet verkeerd, de foto rechts geeft ook zeker geen mooi beeld. En we zijn ook hen verplicht te helpen. We vergeten denk ik alleen zo vaak dat we ook verplicht zijn de minder bedeelden in ons eigen land te helpen.

"Heb uw naaste lief als uzelf"
Doen we dat ook? Behandelen we anderen zoals we zelf behandeld willen worden? En als we toch met onszelf bezig zijn, hoe behandelen we de mensen in ons eigen gezin? Betekenen de vader en moeder nog iets tegenwoordig? Ik heb wel eens het gevoel dat de kinderen de baas over de ouders zijn. "Eer uw vader en uw moeder, dan krijgt u een lang en goed leven". Dat eren van je vader en  moeder gaat misschien ook makkelijker als zij zich houden aan "U mag geen overspel plegen" en "Gij zult niet echtscheiden". Toegegeven, we geven ook niet altijd meer het beste voorbeeld aan onze jongeren.

Wat betreft de recessie. Laten we gewoon eens heel gek doen, en om de koopkracht weer een beetje een push te geven, handelen zoals God het Zijn volk opgedragen heeft. Kijk eens naar Exodus 22:25-27.

"Als u geld leent aan een arme broeder van uw eigen volk, mag u geen rente vragen, zoals u normaal wel doet. Als u een arme geld leent en zijn mantel aanneemt als onderpand, geef hem dan het kledingstuk vóór zonsondergang terug, want het is zijn enige mantel. Waarin zou hij anders moeten slapen? Als u dat niet doet en hij roept Mijn hulp in, zal Ik hem helpen, want Ik ben genadig". (Het Boek vertaling)

Als we hier eens over nadenken komen we al een heel eind denk ik. Het lost niet alles op, maar laten we gewoon eens kijken wat we voor elkaar kunnen doen. Laten we ons niet blindstaren op alleen onszelf. Stel je voor dat je echt de enige bent die het allemaal overleeft! Ten eerste is het nogal eenzaam denk ik. Maar waar heb je dan alles voor bewaard? Om mooie dingen te kopen? Wie maakt ze dan voor je? Ga je ze zelf maken? Waarom dan gespaard en op je geld gezeten, als je het altijd al zelf kon maken wat je wilde hebben? Luiheid?

Mensen, we zijn hier niet voor onszelf op deze wereld. We zijn hier onder andere om voor elkaar te zorgen. Wij mensen hebben zelfs de opdracht gekregen om voor de aarde te zorgen en te heersen over alle dieren op aarde, in de zeeën in de lucht. (Genesis 1:26-29)

En er leven ook andere mensen op deze aarde, zij vallen daar ook onder. Samen moeten we ervoor zorgen dat we het allemaal goed hebben. En dat moet kunnen toch? Ik zou zeggen: Let's do it !

Crisis?

Toen ik Haggaï  aan het lezen was, kwam mij de situatie die daar beschreven wordt heel bekend voor.

Het volk is bezig Jeruzalem te herbouwen. De huizen maar ook de tempel moeten gerenoveerd worden. Maar de mensen vinden vooral het bouwen van de tempel te veel tijd kosten. Ze moeten tenslotte ook hun eigen huizen doen! Dat gaat voor hen voor. De tempel komt later wel. Als eerst hun eigen hachje maar gered is.

Kennen we dat? Ik wel. Hoe vaak gaan we niet ergens mee bezig en stoppen we er weer mee omdat we dan toch eerst iets voor onszelf moeten doen? Dan laat ik ook vaak datgene waar ik mee bezig was liggen, en ga beginnen met datgene waarvan ik vind dat het eerst gedaan moet worden.

God zag dat ook bij Zijn volk gebeuren. Aan de tempel werd niet meer gewerkt. God sprak via Haggaï tot de mensen: "Waarom zegt u dat het nog geen tijd is om de tempel het herbouwen? En is het dan wel tijd om in uw luxe woningen te wonen terwijl Mijn tempel in puin ligt?". Het resultaat hiervan was dat God de mensen al een tijdje wilde laten inzien dat ze verkeerd bezig waren. In vers 5 tot 11 staat omschreven wat er in die tijd allemaal aan de hand was. Oogsten vielen tegen door droogte, er was eten maar niet in overvloed. Mensen leken hun inkomen als water uit te geven.

Ook dat kwam mij bekend voor. Je bent op een gegeven moment zo druk voor jezelf bezig en toch lijkt er geen schot in de zaak te komen. Er blijven gebreken opduiken waar je je weer mee bezig moet houden. Er lijkt geen einde aan te komen. En omdat het iets is van jezelf, wil je het toch af hebben. Maar al die tegenslagen met dat project, zou dat ook een teken van God kunnen zijn dat je eigenlijk ergens anders mee bezig moet? Maar je blijft volharden in iets waarvan je eigenlijk al weet dat het je niet gaat lukken. Tenminste, zo zie ik het voor me. Maar ik denk dat we ons er allemaal wel iets bij voor kunnen stellen.

Na de waarschuwing van God begonnen de mensen Hem weer te aanbidden. Men ging weer aan de tempel werken. Toch ging het niet van harte. De mensen waren bang dat de tempel lang niet zo mooi zou worden als het geweest was. Maar God stak ze een hart onder de riem en zei: "...laat u niet ontmoedigen en ga aan de slag, want Ik ben met u" (Haggaï 2:5). En vervolgens de belofte dat "de heerlijkheid van deze tempel veel groter zal zijn dan van de vorige tempel" (vers 10).
Na drie maanden hadden ze de fundering klaar en God zegende vanaf dat moment het volk. De oogsten waren weer goed. En dat terwijl de eigenlijke bouw nog niet eens begonnen was. De instelling van de mensen was dusdanig veranderd dat ze nu inzagen wat het belang van de tempel was. Niet alleen voor God, maar ook voor het sociale leven van de mensen zelf.

Laten we dit verhaal eens in een ander licht zetten.
De wereld verkeerd in crisis op dit moment. Steeds meer mensen komen in de problemen. Financieel of op welke manier dan ook. Er komen steeds meer berichten in het journaal over oorlog, aanslagen, honger, geweld op straat of op de sportvelden. Klinkt mij als een vervallen tempel in de oren. De muren staan op instorten. Het wachten is alleen nog op de genadeklap. De mensen zijn teveel met zichzelf bezig. We zien de signalen niet die God ons geeft, ook in deze tijd. En als we ze zien geloven we het niet en gebruiken het juist als excuus om ons nóg meer met onze eigen zaken bezig te houden. Ook onze 'oogst' wordt op deze manier gehalveerd. Ook wij worden geroepen om als eerste te zorgen voor de tempel. Gods belofte is dat als wij dat eenmaal gedaan hebben, er een overvloedige oogst zal zijn.

Al hebben we nog geen rotsvast geloof, we kunnen in elk geval beginnen met het fundament van de tempel te herstellen. Zoals God de mensen in Jeruzalem zegende nadat ze met het fundament begonnen waren, zo zegent Hij ook ons als we laten zien dat we weer weten waar de prioriteit ligt !